Keklik öten, kekik biten yaylalarda, tarlalarda, bahçelerde, bağlarda yaşayan insanları sembolü olarak değerlendirlmekte olan çobanlar, sabahları horoz ötüşleri arasında keklik sesiyle uyanırlar ve akşamları köpek havlamaları, kuzu sesleri, güvercin ötüşleri arasında huzur mutluluk ve tatlı bir yorgunlukla  uykuya dalarlar.
 
Dört bir yanı çoban çeşmeleri ile donatılmış köylerin otlakiyelerinde, derelerinde ve tepelerinde sırtlarında( abası)kepenekleri, elinde kavalı,önünde heybeli eşeği ve yanında karabaş köpeği ve büyük ve küçükbaş hayvaları ile baş başa olan çobanlar kırsal hayatın vazgeçilmez meslek erbabı olarak halk arasında sevilirler.Halkın bir parçası, hayvanların can yoldaşı, arkadaşı olan çobanlar, halk kültürümüzün özüdür…
 
SOSYOLOG MÜLKİYE TEKİN

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir