Giden Kadın, Kalan Boşluk

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bir erkek düşün, kalbinin kapıları sadece kendine açılan. Her sözü “ben”le başlar, her hayali kendi gölgesinde biter. Onun dünyasında ne bir başkasının yeri vardır, ne bir sevda, ne bir fedakârlık. Kadın, o dünyada bir gölge gibidir; var gibi görünür, ama dokunulmaz, hissedilmez. Erkek, kendi krallığının tahtında otururken, kadının gözlerindeki sönük ışığı fark etmez bile.

Kadın, önce susar. Sessizce bekler, belki bir gün o kalbin kapısı ona da açılır diye. Sevgisini, emeğini, umudunu sunar; ama her bir hediyesi, o bencil dünyanın soğuk duvarlarında yankılanır, kaybolur. Erkek, kendi zaferlerini sayarken, kadının içindeki fırtınaları görmez. Onun gülüşü solarken, erkek kendi aynasında kaybolmuştur.

Sonra bir gün, kadın durur. Yüreğindeki ağırlık, taşıyamayacağı kadar büyür. “Ben” diyen o sese daha fazla tutunamaz. Çantasına birkaç eşya, kalbine birkaç yara koyar ve gider. Sessizce, ama kararlı. O gidiş, bir isyan değildir; bir uyanıştır. Kendi değerini hatırlamaktır. O, artık bir gölge olmayı reddeder.

Erkek, önce fark etmez. Kendi dünyasının gürültüsünde kaybolmuştur. Ama bir sabah, kahvenin kokusu eksik, evin sessizliği ağır gelir. Kadının bıraktığı boşluk, bir ayna gibi dikilir karşısına. O boşlukta, kendi bencilliğini görür. Ama artık çok geçtir. Kadın gitmiştir; çünkü sevgi, sadece “ben”le yaşanmaz. Sevgi, “sen”le, “biz”le nefes alır.

Kadın, kendi yolunu çizer. Özgür, güçlü, yeniden doğmuş gibi. Erkek ise, o boşlukta bir şey öğrenir belki: Kalp, sadece kendini düşünürse, en çok kendini yalnız bırakır.