Yorgun Bir Ülkenin Sessiz Çığlığı

Faturalara mı bakıyorsunuz, yoksa bir an önce telefonu kapatıp “bugün de geçsin” diye mi dua ediyorsunuz?2026’da Türkiye’de enflasyon resmen “düşüyor” diyor Merkez Bankası. Rakamlar iniyor, evet. Ama market rafındaki fiyat etiketleri hâlâ aynı hızla inmiyor. Maaşlar eriyor, kiralar uçuyor, gençler “evleneyim mi, yurtdışına mı kaçayım” ikilemi arasında sıkışıyor. Enflasyon düşse de yoksulluk hissi düşmüyor. Çünkü insanlar rakamlarla değil, hayatla yaşıyor.

Siyaset ise hâlâ aynı nakarat: “Dış güçler”, “faiz lobisi”, “milletin iradesi”. Hepsi doğru olabilir. Ama sokaktaki insan artık o nakaratı duymaktan yoruldu. O artık “benim iradem nerede?” diye sormuyor bile. Çünkü cevap belli: Televizyon ekranlarında, kürsülerde, twit fırtınalarında. Gerçek hayatta değil.Gençler konuşmuyor artık. Sessizce CV’lerini İngilizce’ye çeviriyor, pasaport sırasına giriyor. Aileler çocuklarına “kal burada” diyemiyor, çünkü kendileri de kalmak istemiyor bazen. Orta sınıf eriyor, zengin daha zengin, fakir daha fakir oluyor.Aradaki mesafe o kadar açıldı ki, artık birbirimizi göremiyoruz bile. Peki ne olacak?

Bir mucize mi bekliyoruz?Yoksa bu yorgunluğu biraz olsun paylaşarak mı hafifleteceğiz?

Belki de en büyük devrim, birbirimize “nasılsın?” diye gerçekten sormaktan geçiyor. Çünkü cevap “iyiyim” olmayacak çoğu zaman. “Çok yorgunum” olacak. Ve o cümleyi duymak, belki de yıllardır beklenen ilk adım.

Türkiye yoruldu. Ama yorgunluk, pes etmek demek değil.

Yorgunluk, yeniden başlamak için bir duraklama hali olabilir. Yeter ki susmayalım. Yeter ki birbirimizi duymaya çalışalım.Ne dersiniz?