Bugün Türkiye’nin sokaklarında, meydanlarında ve üniversite amfilerinde sessiz ama derinden gelen bir dip akıntı var. Aynı rüzgâr, Atlas Okyanusu’nun öbür yakasından Avrupa’nın başkentlerine, Paris’in banliyölerinden Berlin’in caddelerine kadar esiyor. Uzun yıllar boyunca masalarda oturan küresel mühendislerin vaat ettiği o sınırsız, kimliksiz ve aidiyetsiz dünya, bugün sert bir sosyolojik duvara çarpıyor.
İnsanlar, demir perdelerin kalktığı ama manevi duvarların örüldüğü bu yeni çağda; yalnızlaşmanın, köksüzleşmenin ve kendi vatanında “yabancı” hissetmenin faturasını ödüyor. Türkiye’de veAvrupa’da yükselen yeni nesil milliyetçilik, nostaljik birer ezgiden ibaret değildir; bu, modern dünyanın insanı maruz bıraktığı yalnızlığa ve kıyıma karşı gösterilen zorunlu bir toplumsal bağışıklık tepkisidir.
Sosyolojik açıdan baktığımızda, modern şehirleşme politikaları insanları sadece mahallelerinden değil, ortak hafızalarından da kopardı. Adana’nın o cana yakın, komşuluk hukukunun geçerli olduğu mahalle yapısının yerini, birbirinin yüzünü bile tanımayan dikey beton mezarlıkları aldı. Eskiden sokak, çocukların emanet edildiği, dertlerin paylaşıldığı bir sosyal emniyet supapıydı. Şimdi ise bireyler, ekranların arkasında atomize olmuş, kalabalıklar içinde yalnızlaşmış kitlelere dönüştü. Avrupa’da da durum farklı değil. Refah devletinin çözülmesi, orta sınıfın erimesi ve plansız göç dalgaları, yerli halkı kendi mahallesinde sosyolojik bir azınlık psikolojisine itti. İşte bu yüzden, Paris’te ya da Roma’da sandıktan yükselen milliyetçi ses; sadece siyasi bir tercih değil, “Benim birkültürüm, bir tarihim ve ait olduğum bir kök var” haykırışıdır.
Bugünün gençliği, eskilerin kapalı devre sloganlarıyla değil; hayatın acı gerçekleriyle milliyetçi oluyor. Ekonomik krizler, işsizlik sarmalı, kültürel erozyon ve demografik kaygılar, yeni nesli geleneksel kalıpların ötesinde, çok daha akılcı ve stratejik bir millî kimlik arayışına itiyor.
Yeni nesil Türk milliyetçiliği; sadece tarihin tozlu sayfalarındaki kahramanlıklarla övünmek değil; bu topraklarda kalıcı olmanın sosyolojik ve kültürel kodlarını yeniden yazmaktır. Gençler artık küresel kültür endüstrisinin onlara biçtiği standart, ruhsuz tiplemeleri reddediyor. Kendi diline, kendi geleneksel değerlerine, sokağın gerçek sesine ve en önemlisi bu milletin gelecekteki bağımsızlık karakterine sahip çıkıyor.

Tarihçi Yazar BünyaminTUMLUKOLCU
Küreselleşme teorisyenleri “Milletler ve sınırlar tarih olacak” diyordu; fakat tarih, insanoğlunun köklerinden koparılamayacağını en sert krizlerle gösterdi. İnsan aidiyet arar; aidiyet bulamadığı yerde ise radikalleşir ya da silinip gider.Millet olmak, sadece aynı coğrafyayı paylaşmak değil; aynı acıyı ve kederi göğüslemek, aynı geleceğe inanmaktır. Çünkü kökleri derinlerde olan ağaç, hiçbir fırtınada yıkılmaz.
Bugün Türkiye’nin ve dünyanın içinde bulunduğu bu sosyolojik kırılma noktası, bize tek bir gerçek söylüyor: Ne Batı’nın dayattığı kimliksiz pazar düzenine ne de köhne dogmalara teslim olacağız.Kendi sokağımızın, kendi insanımızın ve kendi milletimizin göz hizasından kopmadan; bu topraklarda kendi kaderimizi kendi ellerimizle yazmak zorundayız.
1
ADANA’DA JANDARMADAN DEV UYUŞTURUCU OPERASYONU: ESRAR ELE GEÇİRİLDİ !
32922 kez okundu
2
Çukurova Belediyesi’ne Siber Saldırı
22624 kez okundu
3
DÜNYA TÜRKMENLER BİRLİĞİ’NDE GÜVEN TAZELENDİ
21545 kez okundu
4
Dr. Fatma Çimen Tuğu ile Mehmetçik-Büyükkonuk’ta Hizmet Atağı
15556 kez okundu
5
BAŞKAN VEKİLİ HASİBE AKKAN:”MUHTARLARIMIZIN SESİNE KULAK VERDİK”
12626 kez okundu