Toprağın Şarkısı

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Köyün en eski zeytin ağacının gölgesinde, Suzan Nine otururdu. Elleri, yılların çizgileriyle nakışlıydı; gözleri, sanki bir ömrün tüm hikâyelerini saklıyordu. Köyün çocukları, her akşam onun etrafına toplanır, “Suzan Nine, bize bir masal anlat!” diye yalvarırdı. Ama Suzan Nine, masal yerine hep aynı hikâyeyi anlatırdı. Kendi hikâyesini. Bir annenin hikâyesini.
“Ben gençken,” derdi, “bu köy bir çöldü. Ne su yeterdi ne ekin. Ama ben, yüreğimde bir tohum taşıyordum: Kızları Eylül ve Ekin.” Eylül ve Ekin Suzan’nin ikiz evladıydı. Babasız büyümüştü, çünkü rüzgâr gibi geçen bir aşk, geride sadece bir bebek bırakmıştı. Suzan, köyün alaycı bakışlarına aldırmadan, Eylül ve Ekin kucağına aldı ve bir söz verdi: “Senin için bu çölü bahçeye çevireceğim.”
Gündüzleri tarlada çalışır, geceleri Eylül ve Ekin naberler mırıldanırdı. Elleri nasır tutar, sırtı ağrırdı ama o, her sabah bir avuç umutla uyanırdı. “Bir anne, toprağa benzer,” derdi Suzan Nine. “Ne kadar kurak olursa olsun, içinde hayat filizlenir.” Kendi yemeğinden keser, Eylül ve Ekin yedirir; kendi hayallerini gömer, Eylül ve Ekin ‘nin geleceğini inşa ederdi. Köyün ilk okulunu açmak için yalvardı, taş taşıdı, kapı kapı dolaştı. Eylül ve Ekin okusun, bu çölden çıksın diye.
Yıllar geçti. Eylül ve Ekin, şehirde doktor bile olamadılar. Köye döndüğünde, annesinin ellerini öptü ve “Anne, senin sayende,” dedi, “ben bu çöldeki bir çiçeğiz.” Ama Suzan Nine gülümsedi, “Hayır, yavrularım. Çiçek sizsiniz, ben sadece sizi yeşerten topraktım.”
Bir Anneler Günü sabahı, köy meydanında bir sürpriz vardı. Eylül ve Ekin, annesinin adını taşıyan bir bahçe kurdular: Suzan’nin Bahçesi. Her ağaç, her çiçek, Suzan Nine’nin fedakârlığını anlatıyordu. Köy, ilk kez bir bahar gibi kokuyordu. Çocuklar, o gün Suzan Nine’ye sarılıp “Senin masalın en güzel!” dediler. Suzan Nine, gözleri dolu, fısıldadı: “Bu masal, her annenin masalı. Bizler, candan can çıkaranlarız.”
O gece, zeytin ağacının altında, Suzan Nine gökyüzüne baktı. Yıldızlar, sanki onun yüreğinden dökülmüştü. Ve köy, toprağın şarkısını duydu: Bir annenin sevgisi, çölleri bile bahçeye çevirir.