Tarih, yalnızca tozlu sayfalara dizilmiş yıllar değildir; çağların birbirine fısıldadığı, bazen de haykırdığı o keskin kırılma anlarının hafızasıdır. Bugün Türkiye’nin üzerine çöken o ağır rehavete ve aksiyoner bir kuşağın yokluğuna baktığımda, gözümün önüne doğrudan imparatorluğun son demlerindeki o iki zıt kutup geliyor: Bir yanda Yıldız’ın kuytu koridorlarından beslenen jurnallerin kurduğu suskunluk düzeni; diğer yanda ise vatanın, rahatın, hatta canın bile ötesinde, her şeyden vazgeçen o gözü kara İttihatçı gurur.
Bugün etrafımıza baktığımızda, konuşan çok, yakınan çok; lakin taşın altına elini koyacak, konforunu bozacak, bedel ödemeyi göze alacak o diri irade ortada görünmüyor. Siyasetin dar kulislerinde, iktidarın da muhalefetin de kendi koltuğunu ve hesaplarını merkeze aldığı bu tabloda, asıl eksik olan şey tam da bu: Kendi çıkarından ve sükûnetinden vazgeçebilme cesareti.
II. Abdülhamid döneminin o meşhur jurnal mekanizması, yalnızca bir istihbarat ağı değildi; toplumun damarlarına şırınga edilmiş bir güvensizlik ve suskunluk iklimiydi. Kimin ne dediğinin, kimin kimi şikâyet ettiğinin bilinmediği o atmosferde, insan kendi gölgesinden bile kuşkulanır hale gelmişti. Siyasi muhalefet, fikir üretimi ve toplumsal direnç ve düzenin korunması adına bastırılıyor; temkin ve itaat en yüksek erdem gibi sunuluyordu.
Bugün Türkiye’de de farklı bir kılıkta ama benzer bir ruh hali dolaşıyor. Kutuplaşmanın, siyasal baskının, mahalle baskısının ve geçim kaygısının ördüğü duvarlar arasında insanlar susmayı, geri çekilmeyi ve yalnızca kendi küçük dünyasına kapanmayı seçiyor. Jurnal defterlerinin yerini başka korkular, başka otosansür mekanizmaları almış olsa da sonuç aynıdır: Aksiyonun yerini temkin, cesaretin yerini sessizlik alır.
İşte tam bu boğucu sükûnetin içinden, İttihat ve Terakki’nin o fırtınalı, sert ve her şeyden vazgeçen kuşağı yükseldi. Onların hikayesinde yalnızca bir siyasi örgütlenmenin değil, bir gururun ve bir vazgeçişin tarihi vardır. Makamdan, rütbeden, aileden, hatta yaşamaktan vazgeçmiş bir kuşaktı bu. “Ya hürriyet ya ölüm” diyen o sert damar, devletin göz göre göre eriyip gitmesine seyirci kalmayı bir onursuzluk, bir zillet olarak görüyordu.
Elbette bir tarihçi olarak bu kuşağın savrulmalarını, sertliklerini ve sonradan ödettikleri ağır bedelleri göz ardı etmiyorum; tarih, hamasetle değil, bütün çıplaklığıyla okunmalıdır. Ama o kuşağın o sarsılmaz gururu—yani vatanın ve milletin kaderi söz konusu olduğunda şahsi hiçbir şeyin kıymetinin kalmaması—bugün en çok özlediğimiz, en çok eksik hissettiğimiz ruhtur.
Bugün iktidarın kendi varlığını devletin sürekliliğiyle özdeşleştiren dili ile muhalefetin günü kurtaran, çoğunlukla edilgen ve ezberci tutumu arasında sıkışmış bir siyaset var. Ne iktidar koltuğundan ne de muhalefet konforundan vazgeçebilen bir vasatlık hüküm sürüyor. Oysa Türk milliyetçiliğinin özünde, gerektiğinde her şeyden vazgeçebilen, hakikatin ve milletin önünde eğilmeyen o dik ve aksiyoner duruş vardır.
Bugünkü yazımda büyük Türk milletinin evlatlarına seslenirken şunu net bir şekilde ifade etmek gerekir: Beka, jurnallerin gölgesinde susarak ya da koltukların kenarında bekleyerek korunmaz. Bu toprakların tarihi, bedel ödemekten kaçınanların değil, her şeyden vazgeçip ayağa kalkanların omuzlarında şekillendi. Bugün Türkiye’ye lazım olan şey, yalnızca yeni sözler değil; korkuyu yenen, temkinin duvarlarını yıkan ve o her şeyden vazgeçen onurlu gururu yeniden kuşanacak bir aksiyon kuşağıdır
1
Yıldırım; “Yeşil vatanımıza sahip çıkıyoruz”
18486 kez okundu
3
Adana Kayserililer Kızılören Derneği Geleneksel Aşure Etkinliği
14678 kez okundu
4
İZMİR’DE YILLARIN SABRI SANATA DÖNÜŞTÜ
12834 kez okundu
5
“Günebakan Olmayı Bırakın, Adana’nın Bakanı Olun!”
12348 kez okundu