19 Kasım 2026 Perşembe
Özgür Özel’den Zeydan Karalar’a Sitem Dolu Sözler
Millî Menfaat mi, Siyasi Beka mı?
İZEBSİDEF’TE KÜLTÜR VE SANAT İÇİN GÜÇ BİRLİĞİ
ÇAYKUR RİZESPOR BAŞKANIMIZ SARUHAN’DAN TFF BAŞKANI HACIOSMANOĞLU’NA ZİYARET
DUYGULARIMIZIN HAYATIMIZDAKİ ÖNEMİ
Cengiz Yılmaz’dan Adana için yeni ekonomi vizyonu
Millî Menfaat mi, Siyasi Beka mı? Tarihin Süzgecinden Bugünkü Türkiye
Tarih, iktidarların dar sokağında sıkışıp kalanların imdadına yetişen bir yalanlar sığınağı, saray kapılarında kul köle olmuş bir kâtip değildir. Lakin ne yazık ki bugün bu kadim coğrafyada; asırlar boyunca Alplerin, Dumlupınar’ın ve taşa oymalı konakların ruhunu besleyen o büyük devlet aklı,günü kurtarma telaşındaki fani siyasetçilerin ellerinde hırpalanıyor, cüceleştiriliyor. Ne zaman koltuklar çatırdasa, ne zaman liyakatsizliğin acı faturası sokağın kapısını çalsa, sahneye hep aynıezber sürülüyor: Beka…

Tarihçi Yazar BünyaminTUMLUKOLCU
Peki, o kürsülerin tozunu yutanların dilinden düşmeyen bu “beka” sözcüğü, gerçekten bu soylu milletin ve devletin ebediliğini mi koruyor, yoksa bir avuç muktedirin sararmış koltuğunu mu? Bir tarihçi gözüyle sararmış arşivlere, acıyla yazılmış yapraklara baktığımda gördüğüm tablo acıdır, keskindir: Gerçek millî menfaat ile siyasi iktidarların bekası, tarihin hiçbir devrinde bu kadar kör bıçak gibi birbirine zıt düşmemişti.
Hafızamızı yoklayalım; bu millet en derin uçurumlardan hangi omuzlarda yükseldi? 1919’un okurşunî İstanbul günlerinde, saray erbabı ve saltanatın esir düşmüş akılları “beka” kaygısıyla İngiliz muhipliğine sığınırken; bu milletin asıl bekasını Anadolu’nun yoksul köylüleri, Sivas tarlalarında birleşen o sarsılmaz irade ve Sakarya’nın kanlı çamurunda can veren neferler kurtardı. O gün de muktedirler “Devletin bekası zedelenir, sabredin, boyun eğin” diyordu. Mustafa Kemal ve arkadaşları ise tarihin akışını değiştiren o cümleyi fısıldamıştı:
¦“Milletin bağımsızlığını, yine milletin azim ve kararından başka hiçbir şey kurtaramaz.”
Çünkü Türk milliyetçiliğinin özü, sarayların ömrünü uzatmak veya birilerinin ikbaline merdiven
döşemek değildir. Devlet, milleti yaşatmak için vardır. Eğer millet açsa, adalet saraylarının kapısına kilit vurulmuşsa, liyakat yerini sadakate bırakmışsa ve gencin gözündeki o umut ışığı sönmüşse; orada “büyük devlet hamasetleriyle milleti uyutmaya kalkmak, tarihe ve bu toprağın şehitlerine ihanettir.
Bugün muhalif bir Türk milliyetçisi olmak; bu ülkenin tapusunu cebinde keklik sananların ördüğü o kibir kalesine meydan okumaktır. Bize milliyetçilik dersi vermeye kalkanların, bu milletin fabrikalarını, suyunu, toprağını ve en kıymetlisi geleceğini küresel tefecilere nasıl peşkeş çektiğini tarih yazıyor, sokak biliyor.
Gerçek milliyetçilik; hudutları beklemekle başlar lakin içeride adaleti gözetmekle, hukukun kılıcını haklıdan yana sallamakla taçlanır. Adaletin olmadığı yerde ordu da çürür, hazine de kurur, devletin o ulu çınarı kökünden kurur. Sırf üç beş oy uğruna bu memleketin demografik dokusunu hiçe sayanları, ülkeyi bir açık pazar haline getirenlere “dur” demek, bu toprağın asli sahiplerinin boynunun borcudur.
Bugün “Haberin Sonu” gazetesinin köşesinden haykırıyorsam, tarihin o sarsılmaz sesini bugüne taşımak içindir: Bu topraklar ne emperyalistlerin masalarında harcanacak kadar ucuzdur ne de günü kurtaran siyasetçilerin ihtiraslarına kurban edilecek kadar sahipsizdir.
Türk milletinin bekası, çürümüş koltukların kalkanı olmakta değil; bu ülkenin çocuklarının kendi vatanında başı dik, tok ve onurlu yaşamasındadır. Ne Doğu’nun köhne dogmalarına boyun eğeceğiz ne de Batı’nın sömürgeci dayatmalarına teslim olacağız. Bizim bekamız, sokağın sesini duyan, tarihin süzgecinden süzülen o asil ve onurlu duruştur. Tarih bu hakikati yazdı; biz de bu hakikatin kalemini kırmadan yazmaya devam edeceğiz. Hâkimiyet, bilâ kayd ü şart milletindir
Bugün Türkiye’nin sokaklarında, meydanlarında ve üniversite amfilerinde sessiz ama derinden gelen bir dip akıntı var. Aynı rüzgâr, Atlas Okyanusu’nun öbür yakasından Avrupa’nın başkentlerine, Paris’in banliyölerinden Berlin’in caddelerine kadar esiyor. Uzun yıllar boyunca masalarda oturan küresel mühendislerin vaat ettiği o sınırsız, kimliksiz ve aidiyetsiz dünya, bugün sert bir sosyolojik duvara çarpıyor.
İnsanlar, demir perdelerin kalktığı ama manevi duvarların örüldüğü bu yeni çağda; yalnızlaşmanın, köksüzleşmenin ve kendi vatanında “yabancı” hissetmenin faturasını ödüyor. Türkiye’de veAvrupa’da yükselen yeni nesil milliyetçilik, nostaljik birer ezgiden ibaret değildir; bu, modern dünyanın insanı maruz bıraktığı yalnızlığa ve kıyıma karşı gösterilen zorunlu bir toplumsal bağışıklık tepkisidir.
Sosyolojik açıdan baktığımızda, modern şehirleşme politikaları insanları sadece mahallelerinden değil, ortak hafızalarından da kopardı. Adana’nın o cana yakın, komşuluk hukukunun geçerli olduğu mahalle yapısının yerini, birbirinin yüzünü bile tanımayan dikey beton mezarlıkları aldı. Eskiden sokak, çocukların emanet edildiği, dertlerin paylaşıldığı bir sosyal emniyet supapıydı. Şimdi ise bireyler, ekranların arkasında atomize olmuş, kalabalıklar içinde yalnızlaşmış kitlelere dönüştü. Avrupa’da da durum farklı değil. Refah devletinin çözülmesi, orta sınıfın erimesi ve plansız göç dalgaları, yerli halkı kendi mahallesinde sosyolojik bir azınlık psikolojisine itti. İşte bu yüzden, Paris’te ya da Roma’da sandıktan yükselen milliyetçi ses; sadece siyasi bir tercih değil, “Benim birkültürüm, bir tarihim ve ait olduğum bir kök var” haykırışıdır.
Bugünün gençliği, eskilerin kapalı devre sloganlarıyla değil; hayatın acı gerçekleriyle milliyetçi oluyor. Ekonomik krizler, işsizlik sarmalı, kültürel erozyon ve demografik kaygılar, yeni nesli geleneksel kalıpların ötesinde, çok daha akılcı ve stratejik bir millî kimlik arayışına itiyor.
Yeni nesil Türk milliyetçiliği; sadece tarihin tozlu sayfalarındaki kahramanlıklarla övünmek değil; bu topraklarda kalıcı olmanın sosyolojik ve kültürel kodlarını yeniden yazmaktır. Gençler artık küresel kültür endüstrisinin onlara biçtiği standart, ruhsuz tiplemeleri reddediyor. Kendi diline, kendi geleneksel değerlerine, sokağın gerçek sesine ve en önemlisi bu milletin gelecekteki bağımsızlık karakterine sahip çıkıyor.

Tarihçi Yazar BünyaminTUMLUKOLCU
Küreselleşme teorisyenleri “Milletler ve sınırlar tarih olacak” diyordu; fakat tarih, insanoğlunun köklerinden koparılamayacağını en sert krizlerle gösterdi. İnsan aidiyet arar; aidiyet bulamadığı yerde ise radikalleşir ya da silinip gider.Millet olmak, sadece aynı coğrafyayı paylaşmak değil; aynı acıyı ve kederi göğüslemek, aynı geleceğe inanmaktır. Çünkü kökleri derinlerde olan ağaç, hiçbir fırtınada yıkılmaz.
Bugün Türkiye’nin ve dünyanın içinde bulunduğu bu sosyolojik kırılma noktası, bize tek bir gerçek söylüyor: Ne Batı’nın dayattığı kimliksiz pazar düzenine ne de köhne dogmalara teslim olacağız.Kendi sokağımızın, kendi insanımızın ve kendi milletimizin göz hizasından kopmadan; bu topraklarda kendi kaderimizi kendi ellerimizle yazmak zorundayız.