Millî Menfaat mi, Siyasi Beka mı? Tarihin Süzgecinden Bugünkü Türkiye
Tarih, iktidarların dar sokağında sıkışıp kalanların imdadına yetişen bir yalanlar sığınağı, saray kapılarında kul köle olmuş bir kâtip değildir. Lakin ne yazık ki bugün bu kadim coğrafyada; asırlar boyunca Alplerin, Dumlupınar’ın ve taşa oymalı konakların ruhunu besleyen o büyük devlet aklı,günü kurtarma telaşındaki fani siyasetçilerin ellerinde hırpalanıyor, cüceleştiriliyor. Ne zaman koltuklar çatırdasa, ne zaman liyakatsizliğin acı faturası sokağın kapısını çalsa, sahneye hep aynıezber sürülüyor: Beka…

Tarihçi Yazar BünyaminTUMLUKOLCU
Peki, o kürsülerin tozunu yutanların dilinden düşmeyen bu “beka” sözcüğü, gerçekten bu soylu milletin ve devletin ebediliğini mi koruyor, yoksa bir avuç muktedirin sararmış koltuğunu mu? Bir tarihçi gözüyle sararmış arşivlere, acıyla yazılmış yapraklara baktığımda gördüğüm tablo acıdır, keskindir: Gerçek millî menfaat ile siyasi iktidarların bekası, tarihin hiçbir devrinde bu kadar kör bıçak gibi birbirine zıt düşmemişti.
Hafızamızı yoklayalım; bu millet en derin uçurumlardan hangi omuzlarda yükseldi? 1919’un okurşunî İstanbul günlerinde, saray erbabı ve saltanatın esir düşmüş akılları “beka” kaygısıyla İngiliz muhipliğine sığınırken; bu milletin asıl bekasını Anadolu’nun yoksul köylüleri, Sivas tarlalarında birleşen o sarsılmaz irade ve Sakarya’nın kanlı çamurunda can veren neferler kurtardı. O gün de muktedirler “Devletin bekası zedelenir, sabredin, boyun eğin” diyordu. Mustafa Kemal ve arkadaşları ise tarihin akışını değiştiren o cümleyi fısıldamıştı:
¦“Milletin bağımsızlığını, yine milletin azim ve kararından başka hiçbir şey kurtaramaz.”
Çünkü Türk milliyetçiliğinin özü, sarayların ömrünü uzatmak veya birilerinin ikbaline merdiven
döşemek değildir. Devlet, milleti yaşatmak için vardır. Eğer millet açsa, adalet saraylarının kapısına kilit vurulmuşsa, liyakat yerini sadakate bırakmışsa ve gencin gözündeki o umut ışığı sönmüşse; orada “büyük devlet hamasetleriyle milleti uyutmaya kalkmak, tarihe ve bu toprağın şehitlerine ihanettir.
Bugün muhalif bir Türk milliyetçisi olmak; bu ülkenin tapusunu cebinde keklik sananların ördüğü o kibir kalesine meydan okumaktır. Bize milliyetçilik dersi vermeye kalkanların, bu milletin
fabrikalarını, suyunu, toprağını ve en kıymetlisi geleceğini küresel tefecilere nasıl peşkeş çektiğini
tarih yazıyor, sokak biliyor.
Gerçek milliyetçilik; hudutları beklemekle başlar lakin içeride adaleti gözetmekle, hukukun kılıcını
haklıdan yana sallamakla taçlanır. Adaletin olmadığı yerde ordu da çürür, hazine de kurur, devletin o
ulu çınarı kökünden kurur. Sırf üç beş oy uğruna bu memleketin demografik dokusunu hiçe sayanları,
ülkeyi bir açık pazar haline getirenlere “dur” demek, bu toprağın asli sahiplerinin boynunun
borcudur.
Bugün “Haberin Sonu” gazetesinin köşesinden haykırıyorsam, tarihin o sarsılmaz sesini bugüne
taşımak içindir: Bu topraklar ne emperyalistlerin masalarında harcanacak kadar ucuzdur ne de günü
kurtaran siyasetçilerin ihtiraslarına kurban edilecek kadar sahipsizdir.
Türk milletinin bekası, çürümüş koltukların kalkanı olmakta değil; bu ülkenin çocuklarının kendi
vatanında başı dik, tok ve onurlu yaşamasındadır. Ne Doğu’nun köhne dogmalarına boyun eğeceğiz
ne de Batı’nın sömürgeci dayatmalarına teslim olacağız. Bizim bekamız, sokağın sesini duyan, tarihin
süzgecinden süzülen o asil ve onurlu duruştur. Tarih bu hakikati yazdı; biz de bu hakikatin kalemini
kırmadan yazmaya devam edeceğiz. Hâkimiyet, bilâ kayd ü şart milletindir
1
Yıldırım; “Yeşil vatanımıza sahip çıkıyoruz”
18425 kez okundu
3
Adana Kayserililer Kızılören Derneği Geleneksel Aşure Etkinliği
14636 kez okundu
4
İZMİR’DE YILLARIN SABRI SANATA DÖNÜŞTÜ
12793 kez okundu
5
“Günebakan Olmayı Bırakın, Adana’nın Bakanı Olun!”
12310 kez okundu